سابقه و هدف: سندرم آپنه انسدادی هنگام خواب یکی از انواع اختلال های خواب شایع است. شکایت بی خوابی نیز یکی از شایع ترین اختلال های خواب در جمعیت است. در طی دهه های گذشته به ارتباط بین ابتلا به سندرم آپنه انسدادی حین خواب و بی خوابی توجه کمی از سوی محققان شده است. این مطالعه شیوع بی خوابی در بیماران مبتلا به آپنه انسدادی و عوامل مرتبط با آن را ارزیابی کرده است.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت بر روی 151 بیمار که جهت بررسی آپنه انسدادی خواب تحت پلی سومنوگرافی شبانه قرار گرفتند، انجام شد. از بیماران شرح حال کاملی در مورد خواب آنها گرفته شد. بی خوابی و خواب آلودگی بیش از حد هنگام روز به ترتیب توسط پرسش نامه استاندارد شاخص شدت بی خوابی (Insomnia severity index) و پرسش نامه ارزیابی خواب آلودگی طی روز ایپورث (Epworth Sleepiness Scale) بررسی گردید. بیماران با نتایج پرسش نامه بی خوابی بیشتر از 8 به عنوان افراد دچار بی خوابی درنظر گرفته شدند. یافته های پلی سومنوگرافی بیماران در دو گروه با و بدون بی خوابی مقایسه گردید.یافته ها: بی خوابی شکایت شایعی در بیماران مبتلا به آپنه خواب بود و در بین 126 بیمار با تشخیص آپنه خواب، 81.7% از یکی از 4 نوع بی خوابی رنج می بردند. 43 نفر (34.1%) از بیماران مشکل در شروع خواب، 55 نفر (37.2%) از بیماران بیدار شدن مکرر در طی شب و 45 نفر (37.2%) از بیماران زود بیدار شدن صبحگاهی داشتند. فقط 37 نفر (29.3%) از بیماران از خوابشان رضایت داشتند. ارتباط آماری معنی دار بین شکایت بیماران از بی خوابی و میانگین اشباع اکسیژن خون شبانه مشاهده نشد (P>0.05).بحث و نتیجه گیری: بی خوابی شکایتی شایع در بیماران با تشخیص آپنه خواب است. ارتباطی بین شکایت بیماران از بی خوابی و شدت آپنه و اشباع اکسیژن خون شبانه مشاهده نشد. با توجه به نتایج ما هیپوکسی شبانه نمی تواند علتی برای شیوع بالای بی خوابی در بیماران دچار آپنه حین خواب باشد.

سندروم آپرت نوع نادری از انواع کرانیوسینوستوزیس است که با اتصال سوچورهای کرانیال در دوره پره مچوریتی مشخص میشود و منجر به مشکلات فیزیکی و هوشی مبتلایان در سنین پایین میگردد. این بیماران ممکن است دچار علایم آپنه انسدادی خواب به علت غیرطبیعی بودن شکل کرانیوفاسیال شوند. در این مقاله یک نوع سندروم آپرت با علایم قطع تنفس، سیانوز، خروپف، بیقراری و تعریق در خواب، بیداریهای مکرر از خواب و بیحوصلگی روزانه معرفی میشودکه با شک به آپنه انسدادی خواب، پلیسومنوگرافی در مورد بیمار انجام شد. نتایج تست به صورت /h 27/3Arousal index، /h 51/6 RDI: و 46 درصد Lowest oxygen saturation: بود. بیمار تحت CPAP با فشار o2cmH8 در زمان خواب قرار گرفت که در تستهای بعدی کاهش واضح درRespiratory disturbance index (RDI) دیده شد و شواهد بیماری به شکل رضایت بخشی بهبودی یافت. حدود 40 درصد از بیماران سندروم آپرت، علایم آپنه انسدادی خواب را عمدتا به دلیل هیپوپلازی میانه صورت دارند اما این سندروم میتواند با تغییرات لارینگوفارنکس یا لارنکس و تراکئو برونکومالاسی و سایر ابنرمالیتهها و عفونتهای مکرر، تاخیر رشد و تکامل و شناخت و از همه مهمتر کورپولمونل و مرگ ناگهانی در خواب همراه شود. در نتیجه انجام پلی سومنوگرافی حتما باید مد نظر باشد و بیمار تحت نظر گرفته شود.

هدف از تنظیم این مجموعه ارایه مطالعات انجام شده و متدولوژی خاص و مقایسه نتایج آنها در درمان بیماران آپنه انسدادی در هنگام خواب (OSA) می باشد. جمع بندی تحقیقات فارماکولوژی در جهت تثبیت یک روش روشن و ایجاد نگرش و انگیزه های پژوهش برای پژوهشگران نیاز به این جمع بندی مقالات چاپ شده به زبان انگلیسی در این زمینه را مضاعف می سازد. این مطالعه بر اساس نوع تحقیق به سه دسته گزارش موردی، مطالعه مشاهده ای و آزمایشات مقایسه ای واجد کنترل تقسیم شده اند و با قید روشهای مطالعه هر گروه، نتایج و خلاصه بحث آن به تصویر کشیده می شود. مواد فارماکولوژیکی بر مبنای کیفیت تحقیق مورد استفاده و نتایج آن با گروههای دیگر مقایسه شده است. بکارگیری محرکهای مختلف تهویه، مواد سایکوتروپیک، داروهای ضد افزایش فشار خون و دیدگاههای درمان با نیتریک اکسید در مقالات مختلف مورد ارزیابی قرار گرفته است. همچنین مقالاتی که دیدگاه آزمایش مقایسه ای واجد کنترل همراه با بیماران دارای هیپرکاپنی، هیپرونتیله و چاق (مدروکسی پروژسترون)، میگزدم (جایگزینی تیروییدی)، آپنه مرکزی (استازولامید)، تنفس پریدی در نارسایی احتقاقی قلب (تئوفیلین)، گلبول قرمز داسی شکل و عدم تساوی تهویه به جریان خون در درمان با نیتریک اکسید با قید مطالب فوق نشان داده شده است. در برخی از آزمایشات مقایسه ای واجد کنترل به درمان با برنامه دارویی مدون اشاره شده است. ولی تاکنون داروها و مواد مورد مطالعه درمان قطعی و مفیدی برای (OSA) را نشان نداده است. بنابراین آینده تحقیق در این زمینه نیازمند تبیین موضوعات ویژه مانند چه ماده یا مواد فارماکولوژیکی در درمان آپنه انسدادی مفید خواهد بود می باشد.

نزدیک به یک سوم زندگی انسان در خواب می گذرد. در سی سال اخیر پزشکان با عواقب ناخوشایند اختلالات خواب (SDB) به ویژه اختلالات تنفسی در خواب آشنا شده اند. اختلال تنفسی در خواب به ویژه نوع بارزتر آن یعنی وقفه تنفسی در خواب (SAS) یک بیماری تازه یا نویافته نیست ولی در گذشته یک مشکل بزرگ سلامتی تلقی نمی شد و تنها در دو سه دهه اخیر به کانون توجه پزشکان تبدیل شده، محققین روز به روز به اطلاعات جدیدی در مورد تهدیدهای سلامتی ناشی از این اختلال دست می یابند.

آپنه انسدادی حین خواب (OSA) یک اختلال تنفسی مرتبط با خواب می باشد که از شیوع به نسبت بالایی در میان کودکان و بزرگسالان برخوردار است. OSA اتیولوژی آناتومیک و پاتوفیزیولوژیک متعددی دارد و از طریق دوره های مکرر تنگ شدگی حلق و راه هوایی، افزایش مقاومت به جریان هوا و کاهش یا قطع جریان هوا به هنگام خواب مشخص می گردد. این بیماری عوارض متعددی به همراه دارد و سبب افت کیفیت زندگی می شود. متخصصین ارتودنسی پس از تشخیص این بیماری، قادرند روش های مختلفی را به منظور درمان بیماری تجویز کنند. هدف از مطالعه حاضر، مروری بر درمان های ارتودنتیک موثر و مزایا و معایب آن ها در درمان بیماران OSA بود. مقالات انگلیسی زبان مرتبط در پایگاه های PubMed، Scopus، Web of Science و Cochrane Library تا تاریخ 30 آوریل 2022 جست وجو شدند. مقالات مربوط به درمان های ارتودنتیک در بیماران OSA وارد مطالعه شدند. پس از بررسی مقالات، تعداد 60 مقاله وارد مطالعه شد. یافته های پژوهش حاضر نشان داد که درمان با اپلاینس های دهانی در بیماران OSA موثر می باشد. با توجه به عوارض ناخواسته دندانی و اسکلتی اپلاینس های دهانی در استفاده طولانی مدت، به نظر بهتر است این روش درمانی توسط ارتودنتیست انجام شود، تا تغییرات اکلوژن دندان ها توسط ارتودنتیست به طور مرتب کنترل شود و در صورت لزوم، تغییراتی در تنظیمات اپلاینس ها صورت گیرد. در بیماران دچار OSA شدید بهتر است میزان اثربخشی اپلاینس تراپی بررسی شود و در صورت لزوم، درمان های جراحی برای بیمار صورت گیرد.

مقدمه: آپنه انسدادی خواب را می توان به عنوان خواب آلودگی بدون توجیه در طول روز همراه با حداقل پنج رویداد انسدادی تنفسی(آپنه یا هایپوآپنه) در طول ساعت خواب تعریف نمود. خواب آلودگی ناشی از آپنه انسدادی خواب می تواند تبعات پزشکی و اجتماعی مضر بر سلامتی ایجاد کند لذا کنترل آن مورد توجه است. با توجه به نقش بی حرکتی، افزایش BMI و کاهش تون پایه عضلات حلق در بروز آپنه انسدادی خواب، در این مطالعه تاثیر تمرین هوازی تداومی بر شاخص آپنه-هایپوپنه(AHI) وBMI بررسی شده است. روش کار: در این پژوهش شبه تجربی تعداد 24 مرد میانسال با معیارهای سن 41 تا 55 سال، 30-25 = BMI و 10 AHI> در دو گروه مورد مطالعه قرار گرفتند. گروه تمرین هوازی تداومی، هشت هفته تمرین را هفته ای سه جلسه، هر جلسه به مدت 40 تا 45 دقیقه با شدت 55 تا 60 درصد حداکثر ضربان قلب شروع کردند و با 75 تا 80 درصد حداکثر ضربان قلب در هفته آخر به پایان رساندند. گروه کنترل، برنامه تمرین ورزشی نداشتند. در ابتدا و انتهای پژوهش متغیرهای AHI به وسیله پلی سومنوگرافی و BMI اندازه گیری شد. برای بررسی داده ها از آزمون t مستقل در نرم افزار spss نسخه 26 استفاده شد. نتایج: در ارزیابی اختلاف میانگین ها برای AHI مقدار 028/0 P= به دست آمد که تفاوت معناداری بین دو گروه وجود داشت (05/0 > P). همچنین برای BMI، 11/0 P= به دست آمد که تفاوت معناداری بین دو گروه مورد مطالعه دیده نشد. (05/0

اختلالات مجاری هوایی فوقانی که فرد را مستعد لوله گذاری مشکل می کنند، می توانند موجب آپنه انسدادی حین خواب (OSA) نیز گردند. ارتباط بالقوه مزبور اهمیت خاصی دارد چرا که هر دو حالت موجب افزایش خطرات حوالی عمل میگردند و بیماری که لوله گذاری تراشه اش مشکل است، ممکن است نیاز به بررسی از لحاظ OSA نیز داشته باشد. ما در این تحقیق مشخص کردیم که هرگاه بیماری لوله گذاری مشکل داشته باشد، خطر بیشتری از OSA برای وی مطرح می گردد، و در این حالت آیا چنین بیماری تغییرات مشخص بالینی و رادیولوژیک در مجاری هوایی فوقانی خود دارد یا خیر. ما 15 بیمار با لوله گذاری مشکل را مورد مطالعه قرار دادیم و آنها را با 15 بیمار کنترل، مقایسه کردیم. هر کدام از این بیماران از 3 جنبه مورد ارزیابی قرار گرفتند: از لحاظ بالینی (عدد مالامپاتی، فاصله تیرومنتال، اندازه دور گردن، اکستانسیون سر) از لحاظ پلی سومنوگرافیک (اندکس آپنه هیپوپنه AHI)، و از لحاظ رادیوگرافی (سفالومتری لاترال). AHI در بیماران با لوله گذاری مشکل، بیشتر از گروه کنترل بود (متوسط 28.4 [SD=31.7] در مقابل 5.9 [SD=8.9]) P<0.02.    

خواب یک فرآیند ضروری برای حفظ و بهبود فعالیتهای انسان است در حالی که هنوز بسیاری از جزئیات آن به درستی شناخته نشده است. خواب کاهش یافته یا بریده شده یک ریسک سلامتی محسوب می شود که متعاقب آن بیماری های قلبی، دیابت و همچنین انحطاط هوشیاری و شناخت پدید خواهد آمد. چند پارگی خواب به پدیده ای گفته می شود که در آن محرومیت از خواب به طور کامل اتفاق نمی افتد اما خواب فرد به طور متناوب با انگیختگیهایی که منشا آنها عوامل خارجی (نویز) و یا عوامل داخلی (آپنه) است آشفته می شود. مدلسازی ریاضی یک ابزار مناسب برای شناخت مکانیسمهای پیچیده بیولوژیکی است. در این مقاله مدلی از پدیده های اساسین تنظیم چرخه خواب – بیداری پیاده سازی شده، دینامیک آن بررسی و سپس عواملی که سبب بروز آپنه انسدادی خواب می شود ارزیابی می شود. این مدل شامل دو جمعیت نورونی اصلی است: سیستم تحریک صعودی مغز در ساقه مغزی که مسئول ایجاد بیداری است و همچنین جمعیت نورونی VLPO از هیپوتالاموس که خواب را شکل می دهد. این دو منطقه در مهار متقابل قرار داده شده و به صورت سوئیچی انتقال بین دو حالت رفتاری خواب و بیداری را پدید می آورند. نتایج مدلسازی نشان می دهد که هیسترزیس موجود در انتقال بین خواب و بیداری تحت تاثیر عواملی که باعث انگیختگی می شوند، کوچک و ناپایدار شده و متعاقبا انتقالهای سریع و اینترمیتنت پدید می آید. مدل ارائه شده توانسته است برخی نتایج آزمایشگاهی در خصوص خواب آپنه انسدادی را بازتولید نماید.